zondag 16 maart 2014

Collega's

Op internet las ik een artikel, dat ging over het verwerken van een ontslag. Het werd vergeleken met een rouwperiode. Gedwongen ontslag staat in de top 10 van traumatische levenservaringen.
De nadruk in dat artikel lag vooral op het verliezen van inkomen, toekomstperspectief, waardigheid, zelfvertrouwen en (een stukje) identiteit. Daarvoor in de plaats komen depressies, hoofdpijnen, maagzweren, relatieproblemen, hart- en vaatziekten, diabetes, en ga zo maar door. 
Ik mag hopen, dat deze ellende aan mijn deur voorbij gaat.
Het verlies van zelfvertrouwen zal vermoedelijk wel meevallen. Als ik mijn zelfvertrouwen moet ontlenen aan deze baan, dan heb ik de anti-stress sessies bij vriendin/therapeut nog steeds niet helemaal begrepen.

Het verlies, dat me zwaarder zal vallen, is het verlies van mijn naaste collega's.
Eén van hun is al vertrokken, nummer twee heeft voor 99,9% een andere baan op zak, en de afgelopen 17 jaar heb ik dagelijks tegenover nummer drie gezeten. We hebben zó veel gedeeld met elkaar. 
Mijn kinderen waren 6 en 4 jaar toen ik op dit kantoor kwam werken. Er was nog een collega met kinderen in dezelfde leeftijd, waardoor we met elkaar door de kleuter-, en puberfases konden gaan. We maakten elkaars verjaardagen mee en die van onze gezinsleden, ziekte en overlijden van ouders, een huwelijk, geboortes, ontslag van vaders en echtgenoten, verhuizingen, een echtscheiding, "supporterden" bij damesvoetbal en de Slachtemarathon, stonden met elkaar op de Mantgumer Merke, kortom: heel veel wel en wee hebben we de afgelopen jaren met elkaar gedeeld.

Ik kan me bijna niet voorstellen, dat er een tijd komt, dat we elkaar niet meer zien. 
Het maakt me boos en verdrietig, als ik daar aan denk. Hoe zal het verder gaan met iedereen?

Ik snap, dat niets blijvend is, behalve verandering. Maar voor deze verandering hebben we niet zelf gekozen en dat voelt toch een beetje als een amputatie.

En ineens bedenk ik me, dat ik mijn zelfvertrouwen niet ontleen aan die baan, maar wel aan mijn lieve collega's: IK GA JULLIE VRESELIJK MISSEN!





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen