zondag 8 september 2013

Vlees noch vis

Regelmatig komt het voor dat mij gevraagd wordt waarom ik vegetarisch eet. Ik begrijp die vraag nooit zo goed en wordt er een beetje moe van, dat mensen anno 2013 nog zo'n vraag stellen. Je zou toch denken, dat vegetarisme in deze tijd niet meer hoeft te worden uitgelegd.
Misschien is mijn motivatie in de loop der jaren veranderd (versterkt!) maar één ding staat nog altijd voorop: ik ben gewoon té gek op dieren om ze te kunnen opeten.

Ik was twaalf jaar toen ik besloot om vegetarisch te gaan eten en ik heb daar nooit één seconde spijt van gehad. Het vlees eten heb ik nooit gemist, maar dat heeft er vast mee te maken dat bij ons thuis op vleesgebied geen culinaire hoogstandjes werden geserveerd. Eigenlijk kan ik me alleen maar gehaktballen en het zondagse (taaie) runderlapje herinneren. Er heeft ongetwijfeld meer op het menu gestaan dan dat, maar het is me niet bijgebleven.

Wat me wel is bijgebleven is het beeld van de vrijdagse veemarkt, waar ik in schoolvakanties wel eens heen ging, samen met mijn vriendinnetje Carla. Ik vond het tegelijk spannend en akelig om daar te zijn. Spannend, omdat Carla en ik vonden dat we de dieren moesten "redden" en als een waar tweemans dierenbevrijdingsfront bij de - meestal drachtige - koeien de touwen rond hun nek los maakten. Wij vonden dat ze fatsoenlijk moesten kunnen bewegen en gaan liggen,
Als er boeren waren die er lucht van kregen, dat wij dingen deden die niet mochten, lieten we snel de kalfjes op onze vingers zuigen om de aandacht af te leiden.
Tegelijk was het er vreselijk,  omdat we van al die dieren de idee hadden, dat ze waarschijnlijk niet langer dan een etmaal meer te leven hadden. Vaak vechtend tegen de tranen keek ik toe, hoe de dieren in de veewagens werden getrokken en geslagen. Uiteraard werd er ook melkvee verhandeld, en gingen er ook koeien richting weiland, maar wat wisten wij daar in die tijd nou van? Het boerenleven was ons compleet vreemd. Al die Fries murmelende boeren met hun blauwe jassen, klompen en petten, die elkaars op de handen sloegen en met hun stokken op de beesten. Het was een andere wereld waar wij als stadskinderen geen weet van hadden.

Ik denk, dat ik op één van die markten het besluit heb genomen om nooit meer vlees te eten. Nog altijd gruwel ik van de beelden uit de vleesindustrie waar dieren als product worden behandeld en niet als een levend wezen met gevoel.
Plofkippen, kistkalveren, varkens in veel te kleine hokken, kweekvissen, koeien die het hele jaar op stal staan, onverdoofd slachten: het maakt me kotsmisselijk als ik er alleen al aan denk, dat een dier een afschuwelijk leven heeft gehad en wordt vermoord om te eindigen op mijn bord.
En alle bioboeren en scharrelslagers ten spijt: ik krijg het gewoon m'n keel niet meer door!







1 opmerking:

  1. Duidelijk!!! En wat een mooie HOUTEN dierenplankjes ;) XX Truus.

    BeantwoordenVerwijderen