donderdag 18 juli 2013

Wat heb ik er nou eigenlijk aan?

Wat is het heerlijk weer deze afgelopen twee weken. Ook vanochtend kon ik weer lekker buiten koffie drinken, deze keer met een goede vriendin. 
Toen ik in 1982 aan mijn eerste baantje begon - op een advocatenkantoor - werkte zij daar al een tijdje. Vanaf het begin was er wel een klik tussen ons. Maar vriendin zou vriendin niet zijn als zij niet vond, dat ze haar horizon maar wat moest verbreden en vertrok. Daar waar ik te lang bleef hangen in het oude vertrouwde, bleek zij een echte "jobhopper" te zijn.
Toen ik (pas) in 1997 aan mijn tweede baan begon, was zij finaal uitgekeken op het "loonslaaf" zijn en ging serieus aan de studie.

We zijn elkaar in die tijd een beetje uit het oog verloren. Ik wijt dat geheel aan mezelf. Het moeder zijn van 3 kinderen, - waaronder een tweeling -  nam naast mijn reguliere baan de nodige tijd en energie in beslag. Bovendien was ik zo verliefd op mijn eigen kinderen, dat er voor mij ook even niets anders bestond.

We hadden allebei een overvolle agenda. Die van haar bestond uit werken, studeren, trainingen volgen, examens doen (en slagen!) en die van mij o.a. uit verkleedkleren naaien, verjaardagsfeestjes organiseren, traktaties maken, crea-moeder zijn, de schoolkrantjes kopiëren, het welbekende haal- en brengwerk naar zwem-, sax-, dwarsfluit-, toneel-, keyboard- en andere lessen. 
Sporadisch zagen we elkaar nog, totdat 3 jaar geleden de rek er bij mij uit was en de "moeder"-bom barstte. Al dat ge-zorg voor iedereen, het gemak waarmee ik werkelijk alles naar me toe trok, het weinige vertrouwen in het eigen kunnen van man en kinderen, bah, wat had ik het allemaal gehad!

Mijn reddende engel bleek deze vriendin te zijn, die inmiddels een eigen praktijk had als o.a. stressconsultant. http://www.essentie-coaching.nl/ 
Ze heeft me de ogen geopend en liet me zien, dat de wereld zonder mij ook doordraait. Ze heeft me leren loslaten, stuurde me naar een hardloopclub, leerde me weer tijd voor mezelf te nemen en "nee" te zeggen waar dat nodig was. Haar vraag tijdens één van onze sessies: "Maar wat heb je daar nou zelf aan?" is inmiddels mijn lijfspreuk geworden. 

We mailen regelmatig en zien elkaar nu gelukkig weer vaker dan voorheen. Aan niemand anders dan aan haar had ik mijn eerste opgepimpte plankje kunnen presenteren.
Ik hoop, dat we nog heel lang vriendinnen blijven!




Geen opmerkingen:

Een reactie posten